Byłam tą, która chciała wszystkim dogodzić. Wpasowana w oczekiwania, w ramy, w czyjeś wizje mojego życia. Dbałam o wszystko wokół, ale nie o siebie. Świat pchał mnie w różne strony, a ja pozwalałam mu się prowadzić. Musiałam parę razy zostać przyparta pod ścianę, by zrozumieć, że nikt nie przeżyje życia za mnie.

A potem zaczęłam się budzić.

Krok po kroku odkrywałam, czego chcę. Uczyłam się stawiać granice, określać własną wartość – niezależnie od tego, co myśli świat. Przestałam działać na ślepo. Zaczęłam czuć, czego potrzebuję i co mi nie służy. Patrzyłam, gdzie jest niewygodnie i dlaczego jest niewygodnie. Uczyłam się dbać o swoją energię, odcinać bodźce, które nie były moje. Zrozumiałam, co mnie buduje, a co rujnuje.

Poświęciłam mnóstwo czasu na to, by nauczyć się regenerować: siebie i moje psy.

Z ciała i z ducha. Bo zmiana nie zachodzi tylko w głowie. Ona zaczyna się w oddechu, w napięciu mięśni, w tym, jak stąpasz po ziemi i jak patrzysz na świat. Fascynowało mnie, jak wszystko jest połączone: moje emocje, moje ciało oraz mój pies.

I popełniłam mnóstwo błędów.

Bo chciałam to wszystko osiągnąć sama. Udowodnić sobie i światu, że dam radę. Dziś wiem, że prawdziwa siła rodzi się we współpracy. W tym, że ktoś powie ci, kiedy zboczysz, kiedy zaczynasz oszukiwać siebie. W tym, że ktoś poda ci rękę, zanim upadniesz.